Home | About | Disclaimer | Emea.nl

Archief voor december, 2006

Want voor God is niets onmogelijk

donderdag, 21 december, 2006

Lucas 1:26-38

Twee kinderen zijn er dus te verwachten. Het kind Johannes van het oudere priesterechtpaar Zacharias en Elisabeth en het kind Jozua, of Jezus, van het verloofde stel Maria en Jozef. En Maria en Jozef zijn twee koningskinderen, afstammelingen van Koning David. Twee kinderen van wie kan worden aangenomen, zo is het immers beloofd volgens het verhaal, dat ze bevrijding zullen brengen aan de onderdrukten. De een zal de bevrijding aankondigen en uitroepen en de ander zal koning van de bevrijding worden. Je zou bijna vergeten dat Lucas dat verhaal begint te vertellen aan een edele Romein, vertegenwoordiger van de bezettende macht en nog eens heeft benadrukt dat de Romeinse vazal Herodes de baas is. Aan het begin van zijn Evangelie staat duidelijk dat God de baas is door de liefde die mensen voor elkaar hebben en de trouw aan het oude verhaal van Israel. Voorlopig houden ze nog hun mond er over, Elisabeth heeft zich verborgen en Zacharias is met stomheid geslagen. Maria is eigenlijk de eerste die mee gaat doen in het verhaal door zich uit te spreken voor het dienen van de Heer. Wie zich verdiept heeft in de Bijbel weet dat dat betekent je naaste lief hebben als jezelf. Oog hebben voor de armen, voor de verdrukten. Maar kun je een kind baren als daad van verzet? Kun je zwanger worden als demonstratie tegen de heersende machten? Lucas vraagt ons in dit verhaal heel veel inlevingsvermogen. De mannen die in de wereld en in de geschiedenis de leiding hebben blijven in dit verhaal buiten beschouwing, ze komen er niet in voor. Ja ze mogen postbode spelen zoals Gabriel deed, boodschappen voor God rondbrengen. Maar het verhaal gaat over Elisabeth en Maria. Elisabeth was onvruchtbaar zei men, en Maria was te jong. toch heeft hun zwangerschap kennelijk een geweldige betekenis. Wij weten hoe belangrijk, wij lezen er vandaag over zelfs op het moderne internet. Maar de beide vrouwen wisten van niks. Ze hadden alleen een oude belofte dat midden in de zwartste bezetting een meisje een kind zou krijgen als teken van bevrijding, en dat Sarah op hoge leeftijd vruchtbaar werd om een groot volk te kunnen stichten. Dat vertrouwen van die vrouwen moet ons doen geloven dat die samenleving van Recht en Vrede gebaseerd op liefde voor alle mensen ook echt kan. Als wij er aan willen beginnen zoals Maria er aan wilde beginnen. Vandaag nog.
?

Vreugde en blijdschap

woensdag, 20 december, 2006

Lucas 1:1-25

Vandaag beginnen we met het lezen van de kerstverhalen. Uit het boek van Lucas want dat kerstverhaal is nu eenmaal het meest bekende. Deze verhalen uit het begin van het boek van Lucas worden in vrijwel alle kerken verteld de komende dagen. Zo wordt het verhaal van Zacharias zondag op de vierde advent in heel veel Protestantse Kerken gelezen. Wie die Lucas was weten we overigens niet, we weten zelfs niet zeker dat ene Lucas dit verhaal heeft geschreven. Ook die Theofilus bleef in de geschiedenis onbekend. Maar omdat het een geweldig verhaal is dat volgens mensen die in het verhaal van Jezus van Nazareth mee zijn gaan doen op een uitstekende manier weergeeft waar het allemaal om draait is het opgenomen in de Bijbel. Van alle verhalen die zijn opgeschreven volgens Lucas zijn er uiteindelijk maar vier overgebleven. En aan die vier hebben we meer dan genoeg. Het kerstverhaal begint in de Tempel in Jeruzalem. Dat was en is het hart van de Joods-Christelijke religie. Daar werd immers als meest belangrijke voorwerp, de Wet van de Woestijn, bewaard. De Wet die het volk in de Woestijn had gekregen en waar we het mee moeten doen. De Wet van Liefde, Recht en Vrede. Priesters moeten zorgen dat die wet in een goede reuk blijft staan. Daar moet je op kunnen blijven vertrouwen. En Zacharias en Elisabeth stammen allebei uit het Priestergeslacht dat al in de Woestijn was aangewezen. De boodschap die ze krijgen, een kind op latere leeftijd net als Abraham en Sarah, houden ze voor zich. Herodes was Koning in Israel en die werkte samen met de Romeinse bezetter. Dat het volk weer klaargemaakt zou worden voor een koning als David, voor een zelfstandig bestaan was onbespreekbaar. Zacharias houdt zijn mond en Elisabeth verbergt zich. Denk dus niet dat je bij voortduring moet roepen over wat er mogelijk is aan rechtvaardigheid, aan zorg voor de armen. Soms is stilzwijgend doen al genoeg. Ook dat kan een teken zijn. Zoals dezer dagen door voedselbanken, Leger des Heils groepen en kerken duizenden kerstpakketten worden bezorgd bij de armen in onze samenleving. Om hen het gevoel te geven dat ze er ook bij horen. Heeft U kerstpakketten over, bel de plaatselijke diaconie en U zult welkom zijn.

?

Niemand is nog rechtschapen.

dinsdag, 19 december, 2006

Micha? 7:1-7

Het is misschien bij ons nog niet zo slecht als de maatschappelijke situatie die Micha ons schetst maar er zijn toch een paar herkenbare aanknopingspunten. Ons rechtssysteem streeft naar onafhankelijkheid en objectiviteit maar er is ook kritiek mogelijk. De ambsberichten van Buitenlandse Zaken die gebruikt worden in vreemdelingenzaken deugen veelal totaal niet maar worden door de meeste rechters zonder tegenspraak voor waar aangenomen. De advocaten van vreemdelingen en de vreemdelingen zelf krijgen die berichten niet te zien. Dat politici maar zeggen wat ze uitkomt is van alle tijden, maar op onderzoeken in belangrijke zaken door justitie is vaak te veel kritiek mogelijk, nu weer blijken er sporen in de zaak van Marianne Vaatstra totaal niet onderzocht te zijn. Dat je voorzichtig moet zijn bij het kiezen van een partner is sinds de Aids epidemie luid verkondigd, maar gelet op de stijging van het aantal Hiv besmettingen kan het kennelijk niet vaak genoeg gezegd worden. Ook de kloof tussen generaties is van alle tijden. Voor sommigen zal het een troost zijn dat ook Micha eeuwen geleden al merkte dat een zoon tegen zijn vader en een dochter tegen haar moeder opstaat. Dat conflict aangaan heeft dus nu even weinig zin als het had in de dagen van Micha. De vraag is wat je kan doen tegen alle ellende die Micha schetst. In het laatste vers dat we vandaag lezen komt het antwoord op die vraag. Micha noemt het een blijvend vertrouwen op de Heer en we weten inmiddels dat dat betekent dat we ons moeten laten leiden door de liefde. Een onvoorwaardelijke liefde voor onze naasten brengt ons uiteindelijk een samenleving van recht en vrede. Liefde voor de jeugd maakt dat we luisteren naar hun kritiek en hun angsten en die serieus weten te nemen, liefde voor een partner maakt dat we ons samen laten testen en eerlijk zijn over de risico’s die we samen kunnen lopen, liefde voor slachtoffers maakt dat we blijven vragen om een zorgvuldige justitie en een heldere onpartijdige rechtspraak. Dat soort liefde is niet uit eigenbelang maar je weet zeker dat je gehoord wordt, zoals Micha het zeker wist en het daarom niet hard genoeg kon zeggen.

De rijken van de stad zijn een en al geweld

maandag, 18 december, 2006

Micha? 6:9-16

Het hoort er bij, rijken moet je nooit vertrouwen. Wie eerlijk en rechtvaardig is wordt niet rijk. Die deelt op tijd. Armoede is geen ideaal maar rijkdom terwijl er nog armen zijn is verwerpelijk. Dat was in de tijd van Micha niet anders als nu. Ook nu moeten we veel belasting bijeen brengen voor het ijkwezen, anders gaan de ondernemers op de loop met valse maten en gewichten, ook nu moet er toezicht zijn op arbeidsomstandigheden, op concurentieverhoudingen op veiligheidsvoorschriften en noem maar op. En natuurlijk klagen de rijken over de vele regels die nodig zijn om hen in toom te houden, over de vele regels om de armen recht te verschaffen. Ze wijzen dan op koningen en regeerders die die regels niet kennen en waar het met de rijken beter gaat. Dat de armen dan nog armer worden ontgaat ze, ze zien ze niet en ze horen ze niet. Ook al krijgen we een nieuw parlement dat aandringt op een socialer beleid en krijgen we misschien een regering die een beetje vorm zal geven aan dat beleid, ook hier klagen de rijken dat het slecht zal gaan als zij niet nog rijker worden. De voorzitter van de werkgevers zat gisteren nog te klagen in een TV programma over het feit dat de vakbonden echte loonmatiging afwijzen, dat het bouwen van plutoniumfabrieken niet mag en dat werkgevers hun werknemers niet naar eigen welgevallen kunnen aannemen en ontslaan. Daar moet toch wat aan gedaan worden. Dat de arbeiders het geld hebben verdient voor de rijken ontgaat hem. Dat er wat gedaan zou moeten worden aan de exorbitante zelfverrijking in de top van het bedrijfsleven zodat er een rechtvaardiger inkomensverdeling kan ontstaan wijst hij af. Dat we niet de behoefte aan energie van vandaag moeten afwentelen op onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en hen moeten opzadelen met een giftig afval waarbij het polonium uit Rusland een onschuldig medicijn lijkt komt niet? bij hem op. Het blijven wijzen op oneerlijke en onrechtvaardige inkomens en bezitsverhoudingen is niet iets van de filosoof Marx uit de negentiende eeuw, maar eeuwen voor de geboorte van Jezus van Nazareth en het begin van onze jaartelling hadden woestijnbewoners? een wet opgeschreven hwaar het? al in staat en vervolgens werd dat verhaal wakker gehouden door een eindeloze stroom proferen en gelovigen. Tot de dag van vandaag, en dat zal doorgaan tot de dag dat het onrecht verdwijnt.
?

Niets anders dan recht te doen

zondag, 17 december, 2006

Micha? 6:1-8

Het is een bijzondere zondag vandaag. Zelfs voor een adventszondag is deze zondag bijzonder. Wie af en toe de kerk bezoekt zal gemerkt hebben dat er verschillende kleuren zijn die de tijden van het jaar aanduiden. De eerste twee adventszondagen was de kleur paars, en volgende week zal de kleur ook paars zijn. Maar vandaag is het roze, door het paars heen schijnt al het wit van het kerstfeest. In de kerken wordt vandaag over het algemeen het loflied van Maria gezongen, dat lied van “machtigen zal hij van de troon stoten” en “zijn woord wil deze wereld omgekeerd”. Dat lied dat zingt dat wie onvruchtbaar is vruchtbaar zal zijn. Thuis lezen we verder in Micha en ook die zingt een lied. Een beurtzang, eerst wordt herinnert aan de geschiedenis en dan vraagt de zanger wat er nog gedaan kan worden om God gunstig te stemmen. Als we de bevrijding door God vergeten en onze zelfgemaakte goden aanbidden dan gaat het met de samenleving een verkeerde kant op. Wat moeten we doen om weer op het rechte spoor te komen. Niet anders dan recht doen is het antwoord. Daarmee krijgt de lofzang van Maria een bijzondere klank. “Mijn ziel zingt lof aan de Heer” begint het, “want hij heeft omgezien naar de kleinen”. Dat is ook wat Micha ons voorhoud. Recht doen en de weg te gaan van Recht en Vrede. Maria zong trouwens een heel oud lied op een nieuwe manier. Ooit was er Hanna die geen kinderen kon krijgen en die naar de Heilige Tent ging om te beloven dat het kind dat zij zou krijgen in dienst van God zou worden grootgebracht. Datzelfde lied zingt Maria. En het oudste kind geven omdat je het niet goed hebt gedaan, een mensenoffer brengen zoals ook Abraham dacht dat zou moeten, wordt omgedraaid in een kind opvoeden tot bevrijding van de armen. Dat moet ons te denken geven. Brengen wij onze kinderen groot tot bevrijders van de armen? Het lijkt er nog niet op. Op het platteland zijn er steeds meer jongeren die hun identiteit ontlenen aan het zich afzetten tegen de vreemdelingen in hun midden. Omdat het hen niet lukt vorm te geven aan samen leven, geven ze vorm aan haatgevoelens en geweld. We kijken dan graag naar de overheid om daar wat aan te laten doen. Maar misschien moeten we samen, in elk dorp en elke stad een groep vormen die met die jongeren in gesprek gaat en samen op avontuur gaat naar een samenleving van recht en vrede. Zodat we die jongeren recht doen, en de vreemdelingen die onder ons zijn.

Knielen voor wat je zelf hebt gemaakt

zaterdag, 16 december, 2006

Micha? 5:9-14?

De kritiek op de afgodendienst in de Bijbel concentreert zich voortdurend op een paar elementen. Vruchtbaarheidsgoden dienen is onvruchtbaar en knielen voor wat je zelf hebt gemaakt is dwaas. Juist in deze tijd is het knielen voor wat we zelf maken weer helemaal in de mode. Gisteren is Jan Marijnissen gekozen tot beste politicus, en ja die won de verkiezingen ook al. Geen wonder dat er veel mensen achteraan lopen want we hebben hem zelf gemaakt. Regeren durft hij niet aan want als een profeet blijft hij langs de kant staan om commentaar te leveren. Ook veel artiesten worden tegenwoordig aanbeden. Eerst worden er competities georganiseerd om er een Idool uit te kiezen, en idool betekent zelfgemaakte godheid, en vervolgens duiken die overal op om aanbeden te worden. Bij de concerten geldt dan ook weer de wet van groot-groter-grootst tot tienduizenden in aanbidding in een voetbalstadion zitten om de zelfgemaakte godheid te aanbidden. Zo behandelen we koningshuizen die we voortdurend zouden mogen aangapen en waarvan we elk detail zouden moeten mogen weten omdat we nu eenmaal geacht worden die koningen en koninginen inclusief de bijbehorende prinsen, prinsessen, graven en gravinnen te aanbidden. Langzaamaan gaat onze samenleving geheel draaien om dit soort zelfgemaakte goden en godinnen. De komende weken zullen we er in jaaroverzichten van nieuws en sportredacties weer een heleboel voorbij zien trekken en dan zal het lijken of er niet genoeg van kunnen zijn. Als het dan Oudjaar wordt komen de narren voorbij om nog een keer de spot met de goden en godinnen te drijven zodat ze nog eerbiedwaardiger worden. Want met ons wordt immers nooit in het openbaar de spot gedreven. De God van Micha vraagt ondertussen een heel ander soort aanbidding. Die God heeft zelfs geen naam, laat staan een beeld. Die God is te zien in de ogen van de armen, in het gezicht van de lijdende. Daar voor zorgen, die bevrijden, je zelf daarvoor opofferen is het hoogste dat die God vraagt. En die God zal wraak nemen op alle volken die daar niet naar luisteren. Daar zijn geen occulte of paranormale godendienaren voor nodig. De magische voorspellers, de sprekers en spreeksters met de doden, de instraalsters worden in de dienst van de God van Micha ontmaskert. We moeten het zonder al die goden en godinnen doen en dat moet heel wat vruchtbaarder zijn.

?

Zij zullen veilig wonen

vrijdag, 15 december, 2006

Micha? 5:1-8?

Het boek van de profeet Micha is geliefd bij Christenen omdat een kind uit Bethlehem de vrede zou brengen en dan met zeven herders de vijand verslaan. Dat lijkt wel op het kerstverhaal zoals Lucas ons dat vertelt. Nu is dat niet zo heel vreemd want Lucas kende het boek van Micha natuurlijk heel goed. En dat verhaal over een meisje dat een kind durfde krijgen temidden van de meest zwarte dreiging was ook al door Jesaja verteld. Die Jesaja had er trouwens nog een eeuwig misverstand mee geschapen want zijn woord voor meisje kon ook met het Oud Hollandse maagd worden vertaald, zoals dienstmeisje ook dienstmaagd kan heten. Dat heeft niks te maken met een meisje dat nog geen omgang met een man had gehad. Maar goed wij lezen de profeet Micha en die heeft het over vertrouwen. Een heel goed teken van vertrouwen is inderdaad de jonge moeder die het aandurft kinderen te krijgen. We hebben een tijd gehad dat ook in ons land de dreiging van een atoomoorlog zo groot was dat mensen het niet meer aandurfden een gezin met kinderen te stichten. Dat is nu minder erg maar in landen waar onderdrukking en armoede heersen geldt het nog steeds. Als mensen hun liefde laten winnen van hun angst dan begint de bevrijding willen Micha en Jesaja zeggen. En dat verhaal wordt later ook op die manier door Lucas verteld, we komen er nog op terug. Als er dan ook nog herders zijn die zich druk maken over de bescherming van al die zwakke mensen dan moet het echt wel goed komen. En herders waren er in Bethlehem. Micha herinnert aan de geschiedenis van David en zijn zeven broers. Uit het kleinste dorpje van de kleinste stam kwam de grootste koning, de eerste koning die Israel aanzien gaf en uiteindelijk na een lange tijd van oorlogen onder de Rechters ook vrede bracht. Zulke herders heb je nodig. Zulke herders zijn er nog steeds. Jan Pronk was zo’n herder die het heeft geprobeerd in Darfur. Het is te hopen dat een nieuwe regering in zijn voetsporen treed en voor de mensen daar de nodige aandacht van de wereldgemeenschap weet te vergroten en te houden. Daar moeten we echt nog van kunnen gaan zeggen dat zij veilig zullen wonen. Dat is een belofte die we ze met alle landen van de wereld zullen moeten durven doen. Anders kunnen we straks wel kerst vieren, maar wordt het nooit het kerstfeest waar Micha van droomde en waar Lucas van vertelde, ook voor ons niet.

?

Wij zullen ervan genieten!

donderdag, 14 december, 2006

Micha? 4:9-14?

Wat een vertoning is het geworden. De oprechte poging van een aantal partijen, de meerderheid in het parlement, recht te doen aan mensen die hier verdronken zijn in de bureaucratie. Natuurlijk, er is een nieuwe vreemdelingenwet en volgens velen werkt die wet goed. Als de bewijsvoering rond vreemdelingen die zich hier nu melden ook eerlijk zou gaan en niet geheim gehouden wordt voor hen en voor hun advocaten en als verhoren en onderzoeken zorgvuldig zouden worden gedaan dan zouden we kunnen gaan voor een eerlijk en rechtvaardig vreemdelingenbeleid dat geen aanzuigende werking heeft. Maar die mensen die jaren lang in het oude regiem bezig waren zich te verdedigen en alle mogelijkheden aangrepen om hier te blijven. Mensen die hier trouwden, werk vonden, kinderen kregen en die kinderen zagen opgroeien tot Nederlandse kinderen. Waarom nog zoveel moeite en energie steken in die mensen die hier thuis geraakt zijn. Alleen de zucht naar eigen macht en eigen aanzien kan dat verklaren. Niet de rechte rug voor een mislukt beleid maar de zucht groepen in de samenleving tegen elkaar op te zetten om door de angst die het voortbrengt eigen macht te krijgen. Maar het goede overwint altijd leren we ook vandaag bij Micha. En al zullen ook de partijen van de meerderheid een beetje water in de wijn moeten doen er zal recht gedaan worden aan de rechtelozen. Micha heeft het ons gezegd en wij zien het met eigen ogen gebeuren. Maar het is wel een vertoning en de starheid van Balkenende en zijn CDA maken het land bijna onregeerbaar. Van het zoeken naar overeenstemming tussen nieuwe combinaties van partijen om een regering te vormen komt weinig terecht door de houding van het CDA. De oude combinatie heeft haar meerderheid verloren, was al geen meerderheidsregering, en kan geen steun verwachten in het parlement. Dat pardon voor dat kleine groepje vreemdelingen wordt zelfs gesteund door een meerderheid van de CDA kiezers. Er is dus een tovertruk, ten koste van kinderen in gevangenissen die nu aan vrouwtje Verdonk worden overgeleverd en met conflictstof over wie nu wel en wie nu niet uitgezet moeten worden. Dat terwijl de kamer voor deskundigen een volstrekt heldere formulering had gebruikt. Een vertoning blijft het maar het blijft ook zaak het nauwkeurig te volgen. Als wij ons niet met de politiek bemoeien doet de politiek dat wel met ons. Geen wonder dat een boer als Micha opstond om de waarheid te zeggen.

Volken zullen daar samenstromen

woensdag, 13 december, 2006

Micha? 4:1-8?

Uiteindelijk zal het goede overwinnen. Dat “Eens zal de dag komen” zoals de Nieuwe Bijbelvertaling het Hebreeuws vertaalt, of “In het laatste der dagen” zoals de Statenvertaling en de vertaling van het Bijbelgenootschap uit 1951 vertaalden kan ook vertaald worden met “uiteindelijk”. Dan hoeven we niet meer te puzzelen over de vraag wanneer dat buiten ons om zal komen maar kunnen we er direct aan beginnen. Het komt pas goed als alle volken zich scharen rond de Wet van de Woestijn. Dat wat als het allerbelangrijkste werd bewaard in de Tempel in Jeruzalem zal het hart van de wereld gaan vormen. Dat is pas adventsverwachting. De toekomst van de bevrijding van alle armen en onderdrukten in de hele wereld. Voor gewone eenvoudige mensen is dat toch een heleboel om zomaar aan te beginnen. Daar heeft het kerstverhaal straks een prachtig antwoord op. In de tussentijd moeten we oppassen dat slimme leiders er niet met onze schijnbare onmacht vandoor gaan. Micha roept ons op naar de Berg van de Heer te gaan om ons te laten onderrichten. En hier op het internet lezen we elke dag een stukje uit dat verhaal van Israel en het verhaal van Jezus van Nazareth om iets te leren over hoe de wereld in elkaar zit en hoe het beter zou kunnen. We weten dat de Wet van Liefde en Recht daarbij richting kan geven aan de weg die wij gaan. Misstappen moeten daarbij voortdurend aan de kaak worden gesteld om de rechte koers te behouden. Misstappen van de leiders van de wereld, van ons land, maar ook misstappen van organisaties en individuen die ons leven beinvloeden en die onze zorg gestalte zouden moeten geven. Zo staan de werkers in de jeugdzorg eindelijk eens ter discussie. Ze jammeren wel wat over grote werkdruk en het moeilijke van hun werk, maar er is geen geval bekend waarin ze nee zeiden omdat ze vol zaten of waarin ze hun handen af trokken van een te moeilijk geval. Er zijn te veel gevallen bekend waarin ze met oogkleppen op doorgingen op een verkeerde weg, met rampen als gevolg. Advocaten, huisartsen, algemeen maatschappelijk werkers, pleegouders en ouders kunnen vaak over die misstappen meepraten maar moeten te vaak ook hun mond houden om de privacy van slachtoffers te respecteren. Het is te hopen dat van een openbare rechtspraak en van openbare strafrechterlijke onderzoeken geleerd kan worden. Zodat de zorg voor de zwaksten in onze samenleving, de kinderen, meer gaat vanuit liefde dan vanuit de bureaucratie. Ook dat bedoelt Micha met zijn oproep om de paden van Jacobs God te bewandelen.

Een nacht zonder visioenen

dinsdag, 12 december, 2006

Micha? 3:5-12

Dat krijg je er van als je wel over vrede praat maar oorlog maakt met hen die niet doen wat je zegt. Waar kennen we dat tegenwoordig nog van. Amerika die Irak binnenvalt een kwalijke dictator verjaagd maar dan vervolgens niet weet wat ze met dat land willen. Geen visioen hebben over een rechtvaardige samenleving. Voor Micha is het duidelijk, als je zo praat, zelfs over het volgen van de Wet van de Woestijn, dan zal ook die Wet van je worden afgenomen. Dan kan het hart van de samenleving waarin die Wet zou moeten regeren net zo goed worden omgeploegd. Dan gaat het om het recht van de sterkste en niet meer om het recht van de arme. Dan worden de goden van Winst en Profijt gevolgd en niet meer de God van Recht en Vrede, niet meer de Wet van de Liefde. De waarschuwing geldt misschien ook voor onze samenleving. Gistermiddag zijn voor het eerst de fractieleiders van CDA, PvdA en SP bijeengekomen om te praten over een nieuwe regering voor ons land. CDA en PvdA zijn tot elkaar veroordeeld. Met ChristenUnie of GroenLinks kunnen ze een meerderheid vormen in de Tweede Kamer maar de manier waarop het CDA regeren met de SP afwijst en omgaat met vreemdelingen, die hier al veel te lang zijn zonder uitzicht, geeft weinig vertrouwen in de wil een meer rechtvaardige samenleving op te bouwen. Het CDA geeft daarbij de indruk wel te praten over de Heer die ze willen dienen maar ondertussen de rijken te willen beschermen en samen met anderen leven te willen afwijzen. Zeker de armen in de wereld, vooral de armen in ons eigen land, lijken? niet op het CDA te kunnen rekenen. Daarmee komt ook een mogelijke regering met Pvda, GroenLinks of ChristenUnie in gevaar. Juist die partijen dringen al heel lang aan op een meer sociaal beleid in ons land. Wil het land regeerbaar blijven dan zal het CDA moeten laten zien dat ze misschien wel niet zo Christelijk is als de naam doet vermoeden maar dat ze in elk geval democratisch is en naar de meerderheid van de kiezers wil luisteren. Het goddeloze beleid van CDA en VVD is echt voorbij. Willen we niet vervallen tot een samenleving waar men elkaar te lijf gaat zoals in Irak zullen we het visioen van de rechtvaardige samenleving levend moeten houden. Als kiezers hebben we dat gedaan, nu moeten de politici er mee aan de slag. Ze proberen het dus nu eerst zonder de SP.
?