Ezechiël 6:11-14
11 Dit zegt God, de HEER: Sla in woede je handen op elkaar, stamp met je voeten en roep ach en wee over het gruwelijke wangedrag van de Israëlieten; zij zullen sterven door het zwaard, de honger en de pest. 12 Wie ver weg is zal sterven aan de pest, wie dichtbij is zal sterven door het zwaard, en wie daaraan weet te ontkomen, zal sterven van de honger: zo zal Ik mijn woede op hen koelen. 13 Wanneer de doden rondom de altaren liggen, midden tussen de afgodsbeelden, op alle hoge heuvels en op alle bergtoppen, onder elke bladerrijke boom en onder elke schaduwrijke terebint, op elke plaats waar ze geurige gaven hebben gebracht om hun afgoden te behagen-dan zullen jullie beseffen dat Ik de HEER ben. 14 Ik zal mijn hand tegen hen opheffen, Ik zal van het land en van de plaatsen waar ze wonen een kale wildernis maken, nog verlatener dan de woestijn van Dibla. Dan zullen ze beseffen dat Ik de HEER ben.”’ (NBV21)
Als je Ezechiël leest als de profeet van het zien is er natuurlijk elke dag de vraag wat zien we vandaag. Nu vandaag zien we woede gemengd met verdriet en onmacht. Niet er op los slaan, niet met vuurwerk gooien met messen zwaaien of alles wat op je weg komt vernielen. Nee in je handen klappen, je energie niet op anderen loslaten maar op jezelf, je handen gaan er pijn van doen. Met je voeten op de grond stampen. Niet schoppen tegen wat dan ook maar je woede overbrengen op je eigen voeten. Dat is woede die blijft binnen de grenzen van de liefde voor de naaste. Dat is niet soft, dat is niet destructief maar het geeft je de ruimte om juist contstructief te worden. Als degene die je woede oproept wil veranderen dan wil je er graag bij helpen. En toch, woede mag.
Het gedrag van de Israëlieten riep de woede van God op en Ezechiël die de God van Israël als enige echte macht op aarde predikt gaat in opdracht van God mee in de woede. Maar een woede uit liefde. Want als het gedrag van de Israëlieten niet verandert dan zullen ze sterven door het zwaard, de honger en de pest. Niets kan ze dan beschermen tegen de dood die het geweld en de onderdrukking in de wereld nu eenmaal voortbrengen. Religieus zien je die dood bij de altaren, op de hoogten waar tempels staan, bij de zogenaamde heilige bomen, bij alle afgoden die ze achterna gelopen zijn. Woest en leeg is die religie, zoals de aarde woest en leeg was toen God er licht bracht en scheiding tussen land en water, zodat het een leefbare wereld werd.
Er is maar één Heer op aarde. Ook nu. Angst zaaien voor armoede dictators in onderdrukte landen zoals de Russische Federatie, je heil zoeken bij een politiek systeem dat elke rechtsregel wil kunnen overtreden en als enige wapen voor het bereiken van haar idealen het geweld van oorlog kent. Het loopt in ons land al uit op dood en ellende. Bezuinigingen op de ouderen zorg betekent dat bij hittegolven onvoldoende voor de zwakste bejaarden gezorgd kan worden en er ten onrecht meer overlijden. Aandacht voor opgroeiende jongeren kent in onze dagen geen waardeç zodat vele jongeren de aandacht die ze nodig hebben krijgen van criminelen. Dat volwassenen het recht hebben beiden een loopbaan te bewandelen wordt niet gecompenseerd door een opvoedende samenleving. De weg van God wordt daartegen duidelijk. Zorgen voor elkaar en pas als dat optimaal en maximaal is verder kijken.