Home | About | Disclaimer | Emea.nl

Archief voor december, 2006

Maar ze begrepen het niet

zondag, 31 december, 2006

Lucas 2:41-52

Dat Maria en Jozef bijbelgetrouwe Joden waren hebben we in het kerstverhaal al geleerd. Elk jaar gingen ze ook naar de Tempel in Jeruzalem om het feest van de bevrijding van de slavernij te vieren. Maar dat je je kinderen van jongsafaan moet opvoeden in de kennis van de Wet van de Woestijn dat ontging ze kennelijk. Ja later als ze groot zijn dan kan het. Maar in de Joodse gewoonte werd een jongen van 12 jaar zelfstandig lid van de gemeenschap en mee verantwoordelijk voor het studeren in de Wet. Jezus staat verbaasd dat hij dat kennelijk niet mag. Hij hoort er toch ook bij? Maar goed als vader en moeder terug willen naar Nazareth dan moet dat maar. Wij vergeten ook vaak om onze kinderen de verhalen van de bevrijding te vertellen. Dat is niet van vandaag of gisteren. Maria en Jozef waren het vergeten, maar al eeuwen daarvoor verzuchtte de profeet Hosea dat zijn volk tenonder ging bij gebrek aan kennis. Toch is het belangrijk ook kinderen al vroeg te leren hoe de wereld in elkaar zit. Jan Peter Balkenende verengde dat tot de kennis van normen en waarden maar de kennis van goed en kwaad brengt vanouds alleen ellende. Nee het gaat er om kinderen te leren het goede te doen en het kwaade te mijden. Het goede zit dan in de Wet van de Woestijn die niet een verzameling regels is waar je je als individu wel of niet aan kunt houden, maar die je op weg moet brengen naar een betere samenleving. Kinderen die wel geleerd hebben om hun vader en moeder te eren maar niet weten van honger en onderdukking in de wereld hebben dus nooit van de Wet van de Bijbel gehoord. Juist de kennis over machtsverhoudingen, inkomensverdeling en de verhouding tussen armen en rijken maakt dat je langs de wegen van Israel en Jezus naar dat Koninkrijk kan gaan, dat in de loop van dit verhaal door Jezus van Nazareth zal worden aangekondigd. Dat is niet op de manier van de wereld, waar men mensen die geheel verkeerd waren maar ophangt. Hoe verkeerd ze ook waren het blijft de moeite waard mensen het goede voor te houden en hen op te roepen anders te gaan leven. In het geval van dictator Saddam Hoessein komt daar nog bij dat het jammer is dat nu niet in een vonnis van een rechter vast is gelegd hoe misdadig het is gifgas te gebruiken, tegen de eigen bevolking of in een oorlog. Je vraagt je af of dat misschien vermeden moest worden en waarom dan. In elk geval is een periode afgesloten en begint vannacht een nieuw jaar. Misschien een gelegenheid om een periode van het goede en niets dan het goede te beginnen, ook met de kinderen en jongeren van een nieuwe generatie.

Met allen die uitzagen naar de bevrijding van Jeruzalem

zaterdag, 30 december, 2006

Lucas 2:36-40

En dan is er Hanna, een geheimzinnige profetes. Dochter van iemand die heet naar het gelaat van God en “begenadigde” genoemd wordt. Het meest geheimzinnige is het feit dat ze uit de stam van Aser komt. Aser behoorde bij het 10 stammenrijk en die 10 stammen waren al een aantal eeuwen daarvoor weggevoerd om verspreid te worden over de hele wereld. Er zijn zelfs mensen die beweren dat ze in Amerika terecht waren gekomen maar dat moet toch als een verzinsel worden beschouwd. Nu, als Maria en Jozef de kleine Jezus naar de Tempel brengen, komen de verloren 10 stammen in de persoon van de Hoogbejaarde Hanna weer in beeld. Die Hanna was zeker hoogbejaard, als je al 84 jaar weduwe bent, en eerst nog 7 jaar met je man hebt geleefd, dan moet je zelf al boven de 100 zijn. En nog steeds houdt ze vast aan de belofte van de bevrijding, aan de Wet van de Woestijn, de bevrijding van Jeruzalem dus, van de onderdrukker. Dat kerstverhaal is ook voor haar het teken dat de bevrijding mogelijk is. Simeon had iets geroepen over alle volken in de hele wereld. In Hanna waren die volken vertegenwoordigd. In de Bijbel staan vaak vrouwen aan het begin van verhalen over bevrijding. Aan Eva wordt de belofte gedaan dat de kop van de slang wordt vermorzeld, Miriam zorgde dat Mozes niet werd gedood en zong aan de rand van de woestijn Debora bevrijdde het volk van de vijanden, Ruth werd de stammoeder van David, Esther zorgde dat het volk in ballingschap bleef leven en zo zijn er veel meer in de Bijbel die een sleutelrol hebben gespeeld, tot aan Elisabeth en Maria uit het kerstverhaal toe. Hanna was zelfs een vaste waarde in de Tempel waar ze dag en nacht in de weer was. Ze was daar niet alleen. In de geschiedenis zijn er verder geen sporen van terug te vinden, waarschijnlijk zijn ze meegegaan in de bewegingen van Johannes en Jezus, maar er moet al een groep mensen geweest zijn die er vast van overtuigd was dat de bevrijding van de onderdrukking op handen was. Maria en Jozef waren misschien niet de enigen die optrokken naar de plaats door Jozua beloofd in plaats van thuis te blijven zoals de keizer had gewild. Simeon en Hanna spraken in elk geval tot anderen in de Tempel die uitzagen naar de bevrijding van Jeruzalem. En als het toen al begonnen is waarom nemen wij de armoede in de wereld dan gewoon voor lief. Tijd om met iets anders te beginnen misschien.

Met eigen ogen heb ik de redding gezien

vrijdag, 29 december, 2006

Lucas 2:22-35

Oudere mensen die gevochten hebben in hun leven voor een betere wereld worden er wel eens onzeker of moedeloos van. Zal een volgende generatie de droom van een betere wereld wel over willen nemen? Houdt het op met het verdwijnen van de huidige generatie? De kerken worden leger, actiegroepen verdwijnen en de belangstelling voor de armen in de wereld lijkt af te nemen. Mensen die in de Tweede Wereldoorlog in het verzet hebben gezeten tegen de fascisten in ons land, en mensen die na die oorlog zich hebben verzet tegen discriminatie op grond van afkomst en geloof vragen zich nu af hoe het komt dat een partij die angst zaait tegen mensen van een bepaald geloof vrijuit mag opereren en zoveel aanhang krijgt. En toch, de Bijbel zegt ons dat het door zal gaan tot aan het einde der tijden. Altijd weer zullen er jonge mensen zijn die opstaan en zeggen, het is genoeg we gaan het anders doen. In België hielden ze vlak voor de laatste verkiezingen een serie popconcerten tegen rascisme en discriminatie. Het gevolg was dat het Vlaams Belang voor het eerst in haar bestaan verliezen leed. Jonge mensen keerden het tijd. Lucas vertelt ons van Simeon die de besnijdenis van Jezus zag en natuurlijk het verhaal hoorde van het verzet van zijn ouders. De geboorte van deze Jozua, net als de Jozua die gewezen had op de belofte van eerlijk delen van het land, die nu de bevrijding van de onderdrukking was begonnen, alleen al door geboren te worden, had een diepe indruk gemaakt. Als zulke dingen gebeuren dan kun je rustig afscheid nemen van deze wereld in de zekerheid dat de bevrijding door zal gaan. In de zekerheid dat er altijd mensen zijn die de fakkel van vrijheid zullen overnemen en verder zullen dragen. Voor Lucas was het kerstverhaal niet afgelopen in Bethlehem. Het ging door en ging eerst naar de Tempel waar de Wet van de Woestijn werd bewaard. Het verhaal in Bethlehem was niet een verhaal dat eindigde met een lang en gelukkig leven maar was het begin van bevrijding van dood en onderdrukking. Een begin dat alle volken in de wereld in beroering zou brengen en dat door zou gaan tot aan het einde der tijden. In het Kerkelijk jaar duurt de kerstperiode tot 6 januari. Elk nieuw jaar in onze jaartelling begint daardoor altijd nog met een beetje kerst. Ook het komend jaar, maar dit jaar eindigt met de zekerheid dat de bevrijding door zal gaan.
?

Als in de dagen van zijn bevrijding uit Egypte

donderdag, 28 december, 2006

Micha 7:14-20

Vandaag sluiten we de lezing van het boek Micha af. Een hoopvol einde wordt het, zoals het einde van dit jaar voor iedereen hoopvol mag zijn. Want Micha houdt ons voor dat wat er ook verkeerd is gedaan we altijd opnieuw mogen beginnen. De bevrijding van angst en onderdrukking door het volgen van de Wet van de Woestijn begint elke dag opnieuw. Elke dag gaat de zon op en elke dag is de eerste dag van de rest van ons leven. Elke dag dus kunnen we beginnen met het opbouwen van een nieuwe samenleving. Elke dag opnieuw gaat het licht op waarin we onze naaste kunnen zien, de armen in onze eigen omgeving mogen herkennen, de armen in Afrika en andere arme landen mogen zien. Elke dag ook kunnen we hen opnieuw de hand reiken. Die bevrijding, dat eerlijk delen in een rechtvaardige samenleving, brengt ons pas echte voorspoed en welvaart. Zoals een herder zorgt voor de schapen, en Micha laat nog een keer horen dat hij een boer is, zo zorgt het spoor van de Wet van Liefde en Recht voor ons. We sluiten overigens de lezingen en de beschouwingen daarover niet af. Op de sites van de PKN en van het Nederlands Bijbelgenootschap is het dagelijks leesrooster voor 2007 al weer te downloaden. Dat leesrooster is voorbereiding en uitwerking van het rooster van de Eerste Dag, het rooster van lezingen dat in de kerken in Nederland overwegend wordt gebruikt. Wie wil weten wat er zoal in de kerken zich afspeelt en waar men zich mee bezig houdt doet er dus goed aan om elke dag de aangegeven passage te lezen. We zullen hier blijven proberen die lezingen te betrekken op wat er zich zoal in de wereld en in onze samenleving afspeelt. Deze week tussen kerst en nieuwjaar is een week van rust en bezinning. Maar dan verbaasd het des te meer dat die mogelijkheid om elke dag opnieuw met de nieuwe manier van samenleven in de wereld te beginnen alle volken schrik aan zal jagen. Micha belooft dat iedereen, iedere machthebber, elke regeerder, op de hele wereld er uiteindelijk aan mee zal doen. Wij hebben geleerd dat dat zal moeten beginnen met eenvoudige lieden als Maria, Jozef en de Herders, eenvoudige lieden als wijzelf wellicht zijn. Beginnen kan dus vandaag al, we hoeven niet te wachten op het vuurwerk van de komende week.

?

Maak je niet vrolijk over mij

woensdag, 27 december, 2006

Micha 7:8-13?

Terwijl een groot deel van Nederland een paar dagen vrij heeft genomen zo tussen kerst en oud en nieuw lezen wij? direct na de kerst het boek van Micha uit. In de Nieuwe Bijbelvertaling is degene die zich niet vrolijk moet maken weggevallen, in andere vertalingen is het een vijandin. Daarom laat het zich vandaag wellicht wat gemakkelijker lezen. Eigenlijk staat er dan dat het hele rijk van keizer Augustus nu wel zal vergaan. Immers, die keizer dacht dat hij de baas, ja zelfs de God, over de hele wereld was. Mis dus. Liefde regeert heel de wereld. Rijken en machtigen kunnen proberen zich ertegen te wapenen, extra muren op te bouwen, en als je dat nodig vindt moet je dat nu doen roept Micha, maar het zal niet helpen, de wereld zoals wij die kennen zal vergaan. En is dat ook werkelijk zo gebeurt? Het is maar hoe je het bekijkt. Kleine landjes, zoals dat van Micha, worden nog steeds bedreigd. Israel is niet veilig en Israel en Palestina lijken verstrikt te zijn in een oneindige spiraal van geweld en tegengeweld. Hoe die spiraal te doorbreken heeft nog niemand bedacht. Ja liefde en respect voor elkaar zullen ook daar de oplossing zijn. De gedachte dat je met elkaar moet delen en moet zorgen dat je allemaal zult mogen meedoen zal er vrede kunnen brengen. Maar hoe krijg je de mensen in Israel en Palestina zo ver dat ze dat aandurven. Als we onze tijd vergelijken met die van Micha dan zien we dat veel goden verdwenen zijn, dan zien we dat machthebbers zich onaantastbaar wanen maar zich niet meer tot goden durven verheffen. Goden hebben nauwelijks betekenis meer zelfs de God van Abraham, Izaak en Jacob dwingt geen respect meer af. Maar die laatste God heeft altijd al laten weten geen naam te willen hebben en geen gouden of zilveren beelden, alleen liefde voor de armsten en de verdrukten. En die droom, ook de droom van Micha leeft nog steeds. Vrede op aarde en in mensen een welbehagen werd met de beide kerstdagen in alle talen en door miljoenen mensen meegezongen. Die droom zet machtigen en heersers ook na de kerst onder druk om een einde te maken aan geweld en oorlog in de wereld. Ook zonder kerst lopen we te hoop tegen onrecht en onderdrukking, in eigen land en in verre vreemde landen. Die droom maakt dat disc jockey’s in een glazen huis gaan zitten en veel geld bijeenbrengen tegen landmijnen. En om die droom was het God te doen.

?

Allen stonden verbaasd

dinsdag, 26 december, 2006

Lucas 2:15-21

Het kan soms zo ongelooflijk eenvoudig zijn. Maria en Jozef die niet thuis bleven zitten maar teruggingen in de geschiedenis naar het land van David en daar hun zoon ter wereld brachten. De herders snapten dat daarmee het gevaar voor hen voorlopig geweken was. En iedereen stond stom verbaasd. Het zou 10 jaar later overigens die Quirinius wel lukken een volkstelling te houden maar goed. Dat gewone mensen geweldloos de samenleving kunnen sturen weten we natuurlijk uit de geschiedenis wel maar geloven doen we het meestal niet. Gandi wordt ons afgeschilderd als een soort tovenaar die op magische wijze het grote India onafhankelijk wist te maken. Terwijl ook hij de geweldloze manieren gebruikten die Elisabeth en Zacharias en Jozef en Maria hadden gebruikt. Voorwaarde is zonder vrees en zonder geweld. De onderschatting door de Engelsen van dit vreedzame volksverzet deed de rest. Dezelfde manier werd gebruikt door Martin Luther King om de discriminatie van zwarten af te schaffen. Deze liet zich overigens juist heel erg door het verhaal van Maria en Jozef inspireren en riep voortdurend op in het verhaal van Jezus van Nazareth mee te gaan doen. Hoogtepunt werd de mars van miljoenen op Washington de hoofdstad van het land waar de droom van Recht en Vrede door al die mensen heen gedragen werd en door Martin Luther King onder woorden werd gebracht. Vrede op aarde en houden van alle mensen is daarbij de boodschap die voortdurend moet worden doorverteld. Lucas was natuurlijk niet zelf bij het gebeuren aanwezig. Hij hoorde het later, vermoedelijk van Maria die na de dood en de opstanding van Jezus een belangrijke plaats kreeg in de eerste gemeente. Lucas was met die oude verhalen over Abraham en David overigens ook niet zo heel erg vertrouwd. Wij kennen de verhalen in het Heebreeuws maar Lucas citeert voortdurend een Griekse vertaling die in de tijd van Jezus was gemaakt. Het verhaal van de Herders en de engelen is dus niet een verhaal om letterlijk te nemen. In dit verhaal komen geen vleugels voor en ruist er niks langs de wolken. Maar er gaat gewone mensen een licht op. Dat eerlijk delen betekent dat je niet bang hoeft te zijn om er gewoon op een goede dag mee te beginnen. Zoals de goede koning Wenceslas deed op deze tweede kerstdag volgens een Engels kerstlied. Die koning zocht het hout voor een verkleumde zwerver bij elkaar zodat ook die de warmte van het kerstfeest kon vinden.

Vrede op aarde voor alle mensen

maandag, 25 december, 2006

Lucas 2:1-14

Het is weer kerstfeest. Geen witte kerst wat het weer betreft, maar wel een witte kerst als je vandaag een kerk bezoekt waar ze nog met de kleuren werken. Wit is dan de feestkleur, want feest is het. En waarom is het eigenlijk feest. Natuurlijk vieren we de verjaardag van Jezus van Nazareth. Mensen die in zijn verhaal zijn gaan meedoen zijn blij dat hij ooit dat verhaal is begonnen zodat we nu nog bezig kunnen zijn met de Liefde voor de naaste in plaats van de liefde alleen voor onszelf. Want in het delen met elkaar ligt immers de garantie op het leven. Als iedereen alles voor zichtzelf zou houden gaan we dood. Maar dat feest moet ons niet het zicht op het verhaal van de geboorte ontnemen. Het lijkt er soms op dat het licht van al die kaarsjes, electrisch of niet, het kerstverhaal in steeds meer duisternis hult. Want het verhaal van kerst is een verhaal van verzet tegen een wrede keizer. Die keizer wilde iedereen opgeschreven hebben, in een tijd zonder computers, typemachines en drukpersen. Onze regering wilde dat in 1970 ook en dat mislukte geweldig. In de tijd van Jozef en Maria moet een groot deel van de economie plat hebben gelegen. Als je thuis moet blijven totdat je handmatig geteld bent dan lijdt je honger. In Israel waren er dus kennelijk mensen die dat systeem onderuit wisten te halen. Ze deden een beroep op de traditie van Jozua. Die had immers het land ooit verdeeld onder alle famillies en afgesproken dat iedereen elke 50 jaar het land terug zou krijgen dat verloren zou zijn gegaan. Daarom blijven Jozef en Maria niet in Nazareth, hun eigen plaats, maar gaan ze naar Bethlehem, daar kwam David vandaan, daar was hun plaats volgens de Wetten van God. Bovendien zou daar hun zoon geboren worden en dat maakt het tellen van een volk nog ingewikkelder. In Bethlehem was helemaal geen adres om op te schrijven en daarom kwam er een voederbak aan te pas. Lucas beschrijft het of Jezus er in wordt gelegd om te gaan eten. Geen wonder dat Herders in de nacht schrikken van een menigte mensen. Zij immers zijn ook niet thuis maar bij hun kudde, hun reden van bestaan. Dan is het feest als blijkt dat eenvoudige mensen als Maria en Jozef dat keizerlijk systeem omver hebben gehaald door te vertrouwen op de belofte van hun God. Daarmee verdwijnt de angst. Door op die wet van Eerlijk Delen te blijven vertrouwen wordt het eindelijk vrede op aarde voor alle mensen. Dat is een les die wij nog moeten leren, waar wij nog steeds mee moeten durven beginnen.? ?

Zonder angst dienen

zondag, 24 december, 2006

Lucas 1:67-80

Op deze vierde zondag in de Advent zingt de kerk mee met een oude priester die net een bijzondere zoon heeft gehad. En zoals te verwachten is zingt zo’n oude man in een wat verheven taal. Toch begint hij met het noemen van twee namen die ons bekend in de oren klinken. David en Abraham. In die traditie zet hij zichzelf en zijn zoon. David de koning die koste wat kost weigerde tegen zijn eigen volk ten strijde te trekken. Die zelfs de koning die hem wilde doden nog spaarde toen hij hem doden kon. David de koning die uiteindelijk vrede bracht en de Heilige Tent met de Wet van de Woestijn naar het hart van het land, de hoofdstad Jeruzalem bracht. En dan Abraham, die zoekend naar een visioen van een groot volk op weg ging naar een vruchtbaar land en net als Zacharias pas op hoge leeftijd daar een begin van zag. Kern van het loflied van Zacharias is de vaststelling dat God zonder angst te dienen is. Die Romeinse bezetters zullen het uiteindelijk niet uitmaken. De zoon Johannes is daarvan het levende bewijs. Zijn geboorte maakt de weg vrij voor een nieuw koninkrijk dat in de traditie van Abraham en David zal staan, waar de Wet van Liefde, Recht en Vrede weer in het hart van de samenleving zal staan, ja zelfs waar? alle volken van de hele aarde zich naar die Wet zullen buigen. Die deftige taal doet ons vaak vergeten in welke omstandigheden Zacharias zijn lied heeft gezongen. Eeuwen later heeft de Kerk er iets van begrepen toen ze besloot het Kerstfeest in de donkerste periode van het jaar te gaan vieren. Dat Kerstfeest is het jongste feest in de kerkgeschiedenis. Maar als de velden dor zijn, het vee op stal staat te schuilen dan is het alle eeuwen weer voor alle armen de vraag hoe ze de winter door zullen komen. En daar is dan de belofte van de profeet waarmee Zacharias besluit dat ook al verkeren we in de schaduw van de dood we onze voeten zullen zetten op de weg van de vrede. Johannes groeide op in de Woestijn. Daar komt immers die Wet vandaag, daar had het volk de godsdienst ontdekt die voorschreef dat je je naaste moest liefhebben als jezelf, dat dat ook de dienst aan God zou betekenen. Dat delen, kunnen we tot op de dag van vandaag. Dat is het licht dat ook in onze duisternis kan schijnen.? ?
?

Hoe zal het verder gaan

zaterdag, 23 december, 2006

Lucas 1:57-66?

Netjes de kinderen naar hun vader noemen, of in elk geval een naam kiezen uit je eigen famillie. Het was ook in ons land heel lang een goede traditie. Jongens werden vernoemd naar hun grootvader en meisjes naar hun grootmoeder. Eerst naar de grootouders van vaders zijde en dan naar de grootouders van moeders zijde. Tegenwoordig worden kinderen genoemd naar de helden van vader of moeder. Naar zangers, filmsterren, sporthelden of zo maar opgezocht in een namenboek en dan kiezen wat je mooi vindt. Ook Elisabeth en Zacharias wijken af van de traditie. Niet de naam van de vader wordt gekozen maar de naam van de Vader, Johannes betekent immers “God is een goede gever” en van de Liefde in de naam van die God komt het kind. Daarmee wordt de geboorte van dit kind een politieke demonstratie. En dat wekt de nodige opschudding. Keurig in de traditie blijven die ook door je omgeving wordt gevolgd maakt dat je niet opvalt maar daarvan afwijken maakt dat je des te meer opvalt. Het kind wordt naar de God van Israel genoemd en aan de God van Israel toegerekend. Daarmee wordt het kind afgewend van de Heer van de Wereld die zich ook tot God had uitgeroepen, Augustus, Keizer te Rome. Zacharias had al niet meer het “Hoor Israel er is één God” durven uitroepen op de trappen van de Tempel. Hij had gezwegen. Maar nu Elisabeth deze demonstratie durfde uiten en hij het kon overnemen kon hij weer spreken. Daar komen we nog op. Maar durven blijven spreken tijdens een bezetting is nog steeds een daad van verzet die bewondering afdwingt. De komende dagen zullen we in allerlei nieuwsuitzendingen weer terugblikken op het nieuws van het afgelopen jaar zien en horen. Het lijkt dan zo vanzelfsprekend. Maar in slechts heel weinig van die overzichten wordt aandacht besteed aan het aantal journalisten dat werd vermoord, aan het aantal mensen dat gemarteld en gedood werd omdat ze spraken tegen de wil van machthebbers in, aan het lot van klokkenluiders die ook in onze maatschappij misstanden aan de kaak hebben gesteld. Iedereen was diep onder de indruk van Elisabeth en Zacharias en overal werd er over gesproken. Wij moeten het doen met Amnesty International die gelukkig ook op het internet te vinden is en door iedereen hier gesteund kan worden. Het voorbeeld van Elisabeth en Zacharias die hun kind in de traditie van de Liefde, van Recht en Vrede, plaatsten, met voorbijgaan van hun eigen traditie, mag ook door ons worden gevolgd door de spreken waar anderen gedwongen worden te zwijgen.

?

Heersers stoot hij van hun troon

vrijdag, 22 december, 2006

Lucas 1:39-56

Je moet maar durven. Elisabeth had zich 5 maanden lang verborgen en Maria vlucht zodra ze zwanger is in grote haast naar de bergen. Ze voelen zich kennelijk bedreigd. Vanwaar komt anders hulp, volgens de psalmdichter van de bergen nietwaar. Maar als de twee vrouwen elkaar ontmoeten breekt het inzicht door. Wie is er meer gezegend dan zij die de liefde volgt. Niks heersters die uitmaken hoe je zult leven. Niks machtigen op aarde die denken voor te schrijven hoe jij in jouw geschiedenis verder zult gaan. Wie de Algoede volgt, wie de Liefde laat heersen brengt het goede voort en zal het goede overkomen. “Mijn ziel maakt groot de Heer” stond er altijd in de vertalingen. De Nieuwe Bijbelvertaling heeft dat helaas laten vallen maar Maria maakt die Heer groter dan die Herodes ja zelfs groter dan de heer van de toenmalige wereld Keizer Augustus. Het brengt de jonge Maria tot het zingen van een lied dat tot op de dag van vandaag de armen in de wereld hoop geeft. Het lied wordt bijvoorbeeld gezongen in Latijns Amerika waar de ene na de andere partij van de rijken wordt vervangen door partijen van de armen. Natuurlijk zijn de beschermers van de rijken in de Verenigde Staten en Europa daar niet blij mee. Maar zoals Maria zingt “Hij drijft uiteen wie zich verheven wanen” en “Wie gering is geeft hij aanzien” Daarom zijn er heersers gekozen die fabrieksarbeider waren, of die op het land hadden gewerkt, die behoorden tot de bezitloze boeren of de indianen. Daarom zijn er heersers die de inkomsten uit olie of uit de mijnen verdelen onder de armen, er gratis onderwijs en gezondheidszorg mee betalen, die zorgen voor microcredieten en een economie van eerlijk delen. Er is een beweging aan de gang in Latijns America die direct gebaseeerd is op het lied van Maria.Een beweging die het Koninkrijk van recht en vrede, waar de zonen van Elisabeth en Maria hun leven voor zouden geven, een klein beetje dichterbij wil brengen. Voor die beweging zijn ook wij nodig. Voor dat Koninkrijk van Recht en vrede is nodig dat bij de komende kabinetsformatie ook wordt vastgelegd dat Nederland eerlijke prijzen betaalt voor producten uit arme landen en geen invoerrechten heft om producten uit rijke landen, zoals het onze, voorrang te geven. Die oneerlijke concurentie is er nog steeds en houdt de armen arm en de rijken rijk. Maar Maria zong dat hij de rijken weg zou sturen. De toekomst is aan de beweging die door Maria en Elisabeth begonnen is. We hoeven ons er niet voor te verbergen, integendeel we mogen de komende week de verjaardag ervan vieren.